X
تبلیغات
رایتل
ترانه های پاپ کرنی
.: تاریخ ارسال مطلب : جمعه 11 خرداد‌ماه سال 1386 :.

بر تو و آن خاطرآسوده سوگند.

بر تو ای چشم گنه آلوده سوگند.

بر آن لبخند جادوئی ، برآن سیمای روشن

کز چشمان تو افتاده ، آتش بر هستی من

آآآآه ، آتش بر هستی من.

-----

بردی از یادم ، دادی بر بادم ، با یادت شادم.

دل به تو دادم ،  در دام افتادم ،  از غم آزادم.

دل به تو دادم،  فتادم به غم . ای گل براشک خونینم بخند.

سوزم از سوز نگاهت هنوز. چشم من باشد به راهت هنوز.

 

اینها نمونه کوچک از ترانه هایی هستند که روزگاری مردم زیر لب زمزمه میکردند اماچرا مردم ما ، ترانه های این روز و روزگار را زیر لب زمزمه نمیکنند؟

اوضاع ترانه رو به راه نیست.انگار هیچ ترانه ای برای ماندگاری ساخته نمیشود.عده ای بر این باورند که دغدغه و حرفهای مشترک کم شده و سوژه ها محدود و کلیشه ای شدند.

بعضی از ترانه ها آنقدر سطحی هستند که به دوبار گوش دادن نمی ارزند.

تلاش برای خوب جفت و جورشدن ترانه برروی ملودی های سرقتی عربی و ترکی وبه عبارتی غالب کردن ترانه بر روی ملودی که برای یک ادبیات دیگر ساخته شده گاهی باعث تند شدن ریتم و تند تر خوانده شدن متن میگردد که باعث میشود شنونده به جای بخاطر سپردن تنها به گوش دادن اکتفا کند .

اما نکته ای که اساساً ترانه خوبی شنیده نمیشود این است که بسیاری دوست دارند شبیه فلان ترانه سرای قدیمی تصویر سازی کرده و ترانه بگویند.مشکلی که امروزه در بین خیلی از شاعران نو هم دیده میشود. همه دوست دارند فروغ یا شاملو بشوند و اگر اسمشان را پای اثرشان برداری شاعر آ ن معلوم نمیشود.

ارائه فضاهای تکراری که دایره واژگانی آنها محدود به چشم و ابرو و لب و عشوه میشود برای شنونده هیچ چیز جز تکرار مکررات ندارد.از طرفی عده ای برای ایجاد تحول درروزمرگی ترانه های عاشقانه شروع به سرودن ترانه های به اصطلاح منفی ، با آرزوی تکه تکه شدن معشوق خیانت کار با زجه مویه های نفرینی کردند و به اصطلاح از آن طرف بام پرت شدند.

 

اگر به دوران طلائی ترانه سرائی در ایران نگاه کنیم ، خوانندگان درجه یک در کنار ترانه سرایان ، تنظیم کنندگان و نوازندگان تراز اول وجود داشتند.دوره ای که به اعتقاد بعضی تاثیر ترانه در بین تمام اقشار مردم از شاهنامه فردوسی و اشعار سعدی بیشتر بود. دورانی که ترانه سرایان و آهنگسازان دغدغه سانسور و مجوز نداشتند.

 اما امروزه اکثرترانه های قابل قبول ، موفق به دریافت مجوز نمیشنوند .

اغلب ترانه هایی که مجوز پخش از تلویزیون پیدا میکنند یا به نوعی آلوده مضامین مذهبی هستند یا با پخش تصاویر و صحنه های مذهبی به روی ترانه ای که هیچ ربطی به آن ندارد مطرح میشوند.

اینکه چقدر از ترانه سرایان سرودن ترانه را منبع درآمد خود میداند و در مقابل دریافت پول با کلمات مجاز دست به ترانه سرایی میزنند بماند اما شمار زیادی ا ز ترانه سرایان آینده خوبی را برای ترانه پیش بینی نمیکنند.

به قول یکی از ترانه سرایان : با دیدن وضع حاضر ، احساس پرشکستگی میکنم .

 پرشکسته یعنی بالی برای پریدن ندارم.